Saturday, May 19, 2012

ભીની ભીની અને થોડી કોરી ....

અસ્ખલિત હસવું અને એ અનર્ગળ હાસ્ય 
જયારે વેરાઈ જાય છે હવાના શ્વાસોચ્છવાસમાં 
ઓગળેલું એ હાસ્ય મારો શ્વાસ બની જાય છે ,
જાને મૃત:પ્રાય શું જીવન જીવંત બની જાય છે .....
એ હાસ્યને સ્પર્શ કર્યો હતો કાલે 
થોડું થોડું ભીનાશવાળું હતું
આજે એ થોડું થોડું કોરું થઇ જાય છે ...
લાગણીના સરોવર શું સુકાય છે ક્યારેક ???
ના ..એ શક્ય નથી ...
એ સરોવરતો થોડી વાર ધરતી સાથે વાર્તાલાપમાં 
બસ લીન થઇ જાય છે ,
ધરતીને ઘડી ભર અડી જુઓ તો 
કોરી ધાક્કોર ધરતી ભીની ભીની થઇ જાય છે ....
એ મનની ધરતી છે ,
એ મૌસમની ધરતી છે ,
એ માહોલની ધરતી છે ,
એ મારા મનમાં પાંગરતી મૌસમની વેલી છે ...
એ અનર્ગળ હાસ્ય ,એ શ્વાસોછ્શ્વાસ 
ભીની ભીની સોડમથી મહેકાવે જીવન 
થોડી થોડી ભીની ભીની અને થોડી કોરી .... 
Post a Comment

પૂરાલેખ / અર્કાઇવ

લિપ્યાંતરણ

આ બ્લૉગ ને તમારી પસન્દ ની લિપિ માં વાંચો

Roman(Eng) Gujarati Bangla Oriya Gurmukhi Telugu Tamil Kannada Malayalam Hindi
Via chitthajagat.in

ઉપયોગી કડીઓ